مسعود بُربُر

دوشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۵چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

جهان این داستان یک قلمروی تاریک است که در آن خدایان سقوط کرده‌اند و تنها صدای باقی‌مانده، صدای انسانِ پرسشگر است؛ انتخاب میان ماندن کنار شاهِ مرده و مرثیه‌خوانی بر جسدش و فرار و نجات جان خویش و عزیزان تصویری استعاری از بیهودگی انتخاب را هم ارائه می‌دهد.

سه شنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۴چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

زندگی برای ما نه شادی و آزادی و تندرستی، که «حصر عمومی» است و کوچه‌های قصر ما راهروهایی بلند و پیچاپیچ است که در آن «انسان» گاه به «خطای انسانی» تقلیل می‌یابد، حذف می‌شود، سایه می‌شود.

دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

او در جستاری با عنوان هوشمندانه و زهرآگین روسپیان سودازدۀ فیدل (با طعنه به نام کتاب روسپیان سودازدۀ من گابریل گارسیا مارکز) به بررسی نوعی فرومایگی اخلاقی و تسلیم روشنفکرانه می‌پردازد که برخی نویسندگان و هنرمندان در برابر قدرت مطلقه نشان داده‌اند: «آن‌ها به جای دفاع از آزادی و کرامت انسانی، در برابر قدرت زانو زدند و با سکوت یا توجیه، به استبداد مشروعیت بخشیدند.»​

جمعه ۲۱ دی ۱۴۰۳چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

شروع‌های همینگوی اغلب با شگردهای انطبق شناختی خوانندگان را وادار می‌کنند تا اطلاعات ناقص یا مبهم را پردازش کنند و مبدأ مختصات شناخت مکانی خود را «بازتنظیم» کنند. با پنهان کردن اطلاعات کلیدی و نیاز به حدس زدن دربارۀ روابط یا انگیزه‌ها، همینگوی حس هم‌راستایی شناختی با شخصیت‌هایش ایجاد می‌کند که اغلب دیدگاه‌هایشان بازتابی از درک تکه‌تکه‌شدۀ آن‌ها از جهان است.

پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۳چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

«من هیچم. هیچ جز نیمرخ رنگ‌پریده‌ای در تراس یک کافۀ غروب‌‌زده. منتظر بودم تا باران بند بیاید، رگبار لحظه‌ای آغاز شده بود که اوت از پیشم می‌رفت.»